Het is alweer een maand geleden sinds mijn laatste verhaal. De tijd gaat zo snel! Ik ben inmiddels al meer dan 4 maanden weg, nog maar drie maanden en dan kom ik alweer terug. Over 2 weken komt Chirsta 3 weken langs om te vieren dat haar examens voorbij zijn! Daarna is het al bijna juli en dan komt Marijn en is het tijd voor vakantie! We zijn al allerlei leuke plannen aan het maken en er is zoveel te zien in Peru dat 5 weken veel te weinig lijkt.

Huisbezoeken

In de kliniek van ADESA heb ik het nog steeds goed naar mijn zin. Mijn spaans gaat iedere dag beter dus het wordt steeds gezelliger. Ik krijg ook steeds meer te zien van de omstandigheden waarin mensen hier leven. Samen met Flor hebben we de afgelopen weken een heleboel huisbezoeken afgelegd. Van kinderen die in het rehabilitatie programma willen instromen moet de thuissitatie worden bekeken. Verder nemen we polshoogte als een kind meer dan 1 keer zonder reden niet is komen opdagen voor zn therapie. Daarnaast krijgen van een nabijgelegen ziekenhuis voedselpakketten die we naar de meest hulpbehoevende families brengen samen met 2 vrijwilligers van het ziekenhuis.

De wijk waarin de kliniek zich bevind, Comas, wordt omgeven door cerros (heuvels), bouwen op de cerros is goedkoop en dus wonen hier de armste gezinnen, over het algemeen geldt hoe hoger op de cerro hoe erbarmelijker de omstandigheden. Dit zijn de mensen die als laatste van uit de provincie naar Lima zijn getrokken en dus nog het minst hebben kunnen opbouwen. Huizen zijn hier echt niet meer dan hutjes van lossen planken, stenen, golfplaten en plastic. Er lopen niet alleen smoezelige katten en honden door de huizen, maar ook delen mee in alles wat op de grond gegooid word. Moeders slapen met hun kind van 10 in een bed. De hutjes bieden maar weinig bescherming tegen het weer, het is langzaam winter aan het worden, koud en vochtig en heel veel kinderen worden ziek. Het is hier bijna een uitzondering als vader en moeder samen wonen en goed met elkaar omgaan.

Het leven is hard hier, zeker voor gezinnen met gehandicapte kideren.

Maar toch houden ze de moed erin! Veel moeders zijn altijd vrolijke en ze helpen elkaar met alles! De afgelopen week zijn we druk geweest met het verkopen van gelatine pudding. Er is op dit moment geen goed muziek instalatie om de activiteiten op te vrolijken en om dit te kunnen aanschaffen moet er geld worden ingezameld. Alle moeders dragen bij zo goed als ze kunnen en we hopen dat het lukt voor eind juni, als er een groot verjaardagsfeest is voor alle kinderen. Het is super leuk om te zien dat sommige moeders echt heel enthousiast zijn en proberen andere moeders aan te moedigen ook mee te doen.

Moederdag

Samen met alle moeders hebben we ook moederdag gevierd. En dat is groot hier! Iedereen in rep in roer. Met een bijrage van tweeenhalve euro per persoon was er voor iedereen ¼ kip met friet en salades, frisdranke en taart. Voor een aantal moeders die hadden aangegeven die niet te kunnen betalen hadden wij wat extra betaald. Maar deze moeders voelden zich blijkbaar te bezwaard en kwamen allemaal niet opdagen, heel jammer. Ook de kip liet behoorlijk op zich wachten. We hadden afgesproken de 30 ¼ kippen om half 3 op te halen, maar toen we om 3 uur binnenkwamen zaten de jongens rustig te lunchen... ze waren het vergeten of zoiets... zucht. De kippen zaten gelukkig wel aan het spit, maar de friet moest nog gekocht worden op de markt en de sla nog gesneden dus ruim een uur later was onze bestelling eindelijk klaar. De lunch zelf was heel gezellig, peruanen en eten dat is altijd een goede combinatie!

Eerder die dag was er ook nog een lunch met al het personeel in de kliniek en alle moederes in het gezelschap kregen een cadeautje.

Talleres

Vorige week zijn we dan eindelijk begonnen met de Talleres (dagbesteding) omdat Marielle en ik het voorlopig zelf moeten doen zijn we begonnen met 4 groepen van 5 kinderen, op donderdag en vrijdag middag. Het thema was natuurlijk moederdag en dus hebben we vaasjes met bloemen geknutseld. Het was best spannend de eerste keer, de meeste kinderen kenden we nog niet dus de groepen waren willkeurig ingedeeld. Sommige kinderen konden het werkje bijna zelfstandig doen terwijl andere nog niet eens een potlood vast konden houden.... we moesten behoorlijk doorwerken om na anderhalf uur iedereen met een vaasje naar huis te kunnen sturen. Met mijn weinige ervaring met kinderen (laat staan gehandicapte kinderen) was het een hele ervaring maar ik heb me er dapper door heen geslagen en volgens mij ging het best goed.

In juni gaat Marielle op vakantie en sta ik er alleen voor, ben druk bezig om te bedenken hoe ik dat ga doen... En als Marielle terug komt zit mijn tijd hier erop, Marielle heeft ook haar verantwoordelijkheden op kantoor en het zal voor haar dus ook niet meevallen alleen. Het is de bedoeling dat er zo snel een pofesionele leidster aangesteld kan worden zodat om de continuiteit te waarborgen en ook om te kunnen uitbreiden. Maar omdat te kunnen betalen moeten er eerst fondsen geworven worden, dus er wordt druk gewerkt aan een projectaanvraag.

Koninginnedag

Ook in Lima is het koninginnedag niet ongemerkt voorbij gaan. Om mijn collega's wat Nederlandse cultuur bij te brengen heb ik de hele week tegen gezegd dat ze oranje kleren aan moesten trekken, zelf had ik op de markt een mooie outfit gescoord maar ik was natuurlijk de enige die op vrijdag ook daadwerkelijk in het oranje was uitgedost. Ik heb een echte hollandse appeltaart gebakken die heel goed in de smaak viel (wanneer ga je hem weer maken?) en 's avonds was er natuurlijk feest. Op het menu stonden mosselen, hutspot, haring, sate, patatje oorlog, broodjes shoarma en bitterballen! Op een groot scherm waren foto's van de koninginnedag in Amsterdam te zien (daar krijg je heimwee van!!) en we hebben tot diep in de nacht Marco Borsato, Guus Meeuwis, Andre Hazes en vele anderen meegeblerd, ook de polonaise kon natuurlijk niet ontbreken. Enkele schaarse peruanen die getuige waren van dit schouwspel moeten zich hebben afgevraagd wat hier in vredesnaam aan de hand was.

De toerist

En tussen al het werken in de kliniek zit ik in de weekenden natuurlijk ook niet stil, er is altijd wat te doen! Ik ben naar een dansshow geweest uitgevoerd door studenten van een universiteit. Traditionele dansen uit alle regios in peru zo bijzonder en de klederdracht is zo mooi en kleurig. Ik hebt een tourtje naar de Cerro San Cristobal ondernomen, een heuvel vlak bij het centrum met uitzicht over Lima. Mooi kun je het niet noemen, Lima is nou eenmaal geen schoonheid, maar uitzichten zijn altijd leuk. Ook ben ik meegeweest met een tour naar Caral. Deze archeologische site ligt ongeveer 3 uur rijden van Lima en er wordt beweerd dat dit de oudste opgraving in heel Amerika is! Het onderzoek is nog maar kort begonnen en veel is er dus nog niet gevonden, maar tot de verbeelding spreekt het zeker.

Vorig weekend ben ik weer naar Huaraz geweest. Deze keer met een wat actiever gezelschap, we hebben echt ontzettend veel gelopen! Ik heb bijna een week spierpijn gehad. Nienke was klaar met haar onderzoek in Cuenca (Ecuador), haar vlucht terug zou vanaf Lima zijn en dus had ze nog een paar weken vakantie in Peru. In Trujillo had ze nog een ander Nederlands meisje ontmoet, Fenna, en met z'n drieen kwamen we zaterdacht ochtend uit de nachtbus rollen.

Zaterdag hebben we een klein wandeltochtje gemaakt naar wat ruines en kwamen we onderweg in een lokaal feestje terecht, echt heel mooi. Vrouwtjes in traditionele kleding die zo dronken zijn dat ze bijna van de berg af rollen en een band waarin iedereen zn eigen melodietje speelt.

Met nog een deens meisje uit het hostel wilden we zondag graag de hike naar Laguna 69 maken, maar omdat alle taxi chauffeurs allemaal thuis bij hun moeder moesten zijn (moederdag) ging ons uitstapje mooi niet door. Er was niemand die hele dag met ons op stap kon (de taxi moet op je wachten als je aan het lopen bent omdat je anders niet meer terug komt). Gelukkig was er nog een andere optie, de tocht naar Laguna Churup, vanaf hier kun je het met openbaar vervoer terug. We hebben ons zover mogelijk met een taxi omhoog laten brengen en moesten vanaf daar nog 3 uur verder omhoog lopen. Super zwaar en vlak voor het einde moesten we zelfs nog een stuk langs een waterval klimmen, super eng, maar we hebben ons er dapper door heen geslagen en we hebben de top gehaald! Echt zoooo mooi! Dat was het afzien meer dan waard J

Zondag nacht met de bus terug naar Lima en maandag ochtend kon ik meteen weer aan het werk. Nienke en Fenna bleven nog een dagje en zijn dinsdag en woensdag ten zuiden van Lima in Pisco geweest. Woensdag avond kwam Nienke terug naar Lima om bij mij te logeren. Donderdag is ze mee geweest naar de kliniek, gezellig! Je gaat zelf ook weer met andere ogen naar alles kijken als er een outsider in de buurt is. 's Avonds hebben we in Miraflores lekker taart gegeten met uitzicht op zee. Donderdag is Nienke zelf Lima gaan verkennen en aan het einde van de dag hebben we afgesproken in het centrum. We zijn naar een dansvoorstelling geweest, Brisas de Titicaca, echt heel bijzonder. We zaten aan tafel bij een hele lieve peruaanse familie en de show was fantastisch. Tussen de show door mocht er ook nog door het publiek gedanst worden en dat werd met heel veel enthousiasme gedaan. Zaterdag hebben we lekker uitgeslapen, koffie gedronken nog meer taart gegeten en toen was het tijd om Nienke naar het vliegveld te brengen. Inmiddels is zij weer lekker terug in Nederland, ik mag nog 3 maanden!

Zondag was ik uitgenodigd voor de verjaardag van een peruaanse meisje dat ik tijdens de trip naar Caral had leren kennen. Er werd een traditionele Pachamanca maaltijd bereid. Pachamanca is quechua voor oven in de grond: er wordt een gat gegraven en daar wordt een groot vuur in gestookt, hierin worden stenen verhit. Als alles heet genoeg is wordt het vuur gedoofd en het hele gat wordt volgestapeld met eten en afgedekt met bananbladeren en aarde. Na een uurtje stoven is het eten gaar en super lekker!

Het is gek om zo in twee werelden te leven. In het weekend leef ik als een toerist tussen de andere toeristen/rijke peruanen. Door de week loop ik rond in een van de armste wijken. De verschillen zijn zo groot en de twee werelden lijken weinige met elkaar te maken te hebben.