Het is alweer een hele tijd geleden sinds mijn vorige verhaal. De mailtjes met verzoeken om een nieuw verhaal komen binnenstromen dus bij deze:

Lima

Ik woon ondertussen al ruim een maand in mijn kamertje! Het is een beetje te groot (lees: ik heb geen meubels) maar het bevalt prima. Lekker mijn eigen gang gaan en eten waar ik zin in heb! En terwijl het bij jullie zo langzamerhand al goed lente is (ik hoor verhalen over terrasjes) begint het hier steeds donkerder te worden. De grauwe winter van Lima komt eraan... ik ben benieuwd of het echt zo koud wordt als ze zeggen.

Sinds ik hier woon werk ik in de kliniek van ADESA een kleine medische post, vooral gericht op kinderen. Je hebt hier heel veel van dit soort kleine poliklinieken, als mensen ziek zijn gaan ze eerst naar zo kliniekje in de buurt voor een onderzoek en als dat nodig is worden ze doorgestuurd naar een groter ziekenhuis. Een kliniek is dus vergelijkbaar met onze huisarts. Op de tweede verdieping bevindt zich een rehabilitatie centrum voor gehandicapte kinderen. De behandelingen die hier worden gegeven worden ondersteund door het Liliane Fonds en per familie word vast gesteld wat ze zelf kunnen bijdragen.

Iedere ochtend drink ik op de hoek van mijn straateen glaasje vers geperst sinnasappelsap en dan stap ik in een busje dat me naar de kliniek brengt. Daar loop ik mee met Flor, de maatschappelijk werkster. Zij onderhoudt de contacten met de de families en haar werk bestaat dus voor een groot deel uit kletsen. Dat gaat me helaas nog niet zo heel goed af in het spaans, maar we blijven oefenen!
Omdat ik thuis geen keuken heben lunch hier de belangrijkste maaltijd is, gaan we meestal naar de markt om te eten of we koken in het keukentje van de kliniek. Het favoriete gerecht is natuurlijk rijst met kip of een maisklof me een ei (vraag me niet wie dat verzonnen heeft) dus het word hoog tijd dat ik eens wat hollandse pot voor ze ga maken.

Veder onderneem ik zo af en toe een tripje.Jammer is dat alles best wel ver weg is en het verkeer is verschrikkelijk dus s avonds kom je nergens.Dus dan maar alles in het weekend doen! Ik ben naar een foto tentoonstelling over het lichtend pad (de terreurgroep die actief was van 1980 tot 2000) geweest. Heel indrukwekkend en nog maar zo kort geleden. Naar een pretpark met allemaal fonteinen en lichtshows, ik heb anticucho gegeten (het hart van een koe) en cuy (cavia met nagels en ogen!) en ik ben naar de fruitmarkt geweest. Echt fantastich! Letterlijk bergen met bananen, cocosnoten, mangos, ananassen en dingen die je nog nooit eerder gezien hebt. En alles voor een zeer schappelijk prijsje: een mango en een kilo limoenen kosten allebei omgerekend 25 cent en een advocado 5.

Een ander avontuur was de kakkerlakken spray. Dat klinkt als een goed idee, maar als je sprayt raken de arme beestje nogal in paniek en komen ze allemaal uit hun holletjes gerend.... niet echt een verbetering dus. Toch liever zo nu en dan eentje dan allemaal tegelijk.

Quito: Karolien en Nienke!

Vorige week ben ik bij Karolien op bezoek geweest in Quito, ze blijft daar 10 maanden om haar scriptie schrijven in de bush en stage te lopen (en vooral ook om dicht bij Santi, haar ecuadoriaanse vriend te zijn). Nienke, een andere vriendin, doet haar onderzoek in Cuenca, een stad in het zuiden van Ecuador en ook zij was naar Quito gekomen voor lekker Hollands weekendje: appeltaart, pannenkoeken, boterhammen met kaas, dropjes, hagelslag en paaseitjes! We logeerde bij de familie van Santi dus helemaal zonder rijst en kip is niet gelukt.

Kalien haar buik was helaas nog niet gewend aan het ecuadoriaanse eten dus helaas belande zijn al een paar uur naar mijn aankomst in bed. Het ging de volgende dag niet veel beter en dus moesten Nienke en ik alleen op pad om het historisce centrum van Quito te verkennen. Met Karolien ging het alleen maar slechter toen we terug kwamen en om haar (en ons) nog een koortsige nacht te besparen hebben we er een dokter bij gehaald. Deze moest in trainingspak van het volleybalveld word gevist, maar zorgde er met twee dikke prikken voor dat het meteen een stuk beter ging. Nog een dagje bijkomen en dan is ze er weer bovenop. Deze dag gingen Nienke en ik op pad naar het midden van de wereld, de evenaar! Op de heenweg raakten we even verzeild in een massa voetbalfans, maar uiteindelijk hebben we onze bestemming bereikt: een lekker toeristisch park maar je met je ene voet op het noordelijk- en met andere voet op het zuidelijk halfrond kunt staan, veel leuke winkeltjes, leuke muziek en lekker eten. Bovendien stroomt het water op de evennaar in de gootsteen zonder draaikolk recht naar beneden, kun je ei op een spijker leggen en is het verdomd moeilijk om over een rechte lijn te lopen en je evenwicht te bewaren. Fantastisch dus!

Maandag was Karolien gelukkig weer op de been en met zijn drieen zijn we naar het Guayasamin (wie kent hem niet) museum geweest. Zijn werk lijkt een beetje op Picasso. En daarna zijn we lekker uit eten geweest.

Dinsdag was het voor Nienke tijd om terug te gaan naar Cuenca en Karolien, Santi en ik gingen op weg naar de jungle, waar de ouders van Santi een hotelletje hebben. We kregen 's ochtends nog bericht van het thuisfront over noodweer en overstromingen, maar geen idee dat dat precies ging over het stadje waar wij heen gingen. Doden, gewonden, weggespoelde huizen, beschadigde bruggen en een enorme lanslide die de weg waar wij overheen wilde blokkeerde: misschien kunnen we beter terug gaan? Maar na een paar uur kaarten in de berm kwam iemand op het geniale idee van bus te ruilen met mensen aan de andere kant van de landslide en dus zijn we er uiteindelijk overheen geklauterd en zo kwamen we toch nog redelijk op tijd op de plek van bestemming.

De volgende dag stond een boottochtje op het programmm. Ik heb nog gevraagd is die rivier niet gevaarlijk na al die regenval? Maar er was niets aan de hand en het ging ook behoorlijk lang goed. We hebben een museum en een animal rescue centrum bezocht, maar de terugweg liep uit op een slecht nachtmerrie. Door de overstromingen was er een electriciteitsmast omgevallen, waardoor de kabels niet boven de rivier hingen maar in het water lagen. De stuurman dacht er wel overheen te kunnen varen door een flinke dot gas te geven en dan snel de motor omhoog te trekken zodat we eroverheen zouden glijden, maar de motor bleeft toch hangen en toen ging het allemaal heel snel. Door de sterke stroming werden we binnen een paar seconde (nog net genoeg tijd voor mij om nuchter mede te delen dat we om zouden gaan) tegen de kabels aangeduwd waardoor de boot over de kop werd gesmeten. Gelukkig kwam iedereen snel weer boven drijven (daar zijn die zwemvesten dus voor) en gelukkig gebeurde dit alles in de buurt van een haventje zodat we snel konden woren opgevist, maar het was echt doodeng! Karolien heeft 2 donkerblauwe nagels en een mega blauwe plek op haar rug, de stuurman heeft zn pols gebroken, de gids was zijn nagel meteen al kwijt en ik heb een zere nek en een hele grote blauwe plek op mijn arm.... dat had allemaal veel erger gekunt. Gelukkig had ik mijn foto toestel in het hotel gelaten omdat het regende. Ben alleen mijn binkini, mijn VaarTuig handdoek (snif!), mijn zonnebrand en muggenspray verloren. Maar voor ons dus even geen kano tocht meer! We hebben de volgende dag lekker (maar met heel veel spierpijn) in een hangmat gelegen. De laatste dag van ons jungle avontuur ben ik met Karolien mee geweest naar het dorpje waar ze haar onderzoek gaat doen. 30 families in de middle of nowhere, een heleboel bos en nieuwsgierige maar verlegen mensen.

Vrijdag avond waren we weer terug in Quito. Zaterdag zijn we naa Otovalo geweest, een stadje met een hele grote idianenmarkt, natuurlijk veel te veel gekocht en 's avonds zijn we lekker wezen dansen. Zondag mochten we mee met het wekelijkse familieuitje: deze keer het watermuseum en de pizzahut en daarna werd ik door de hele familie uitgezwaaid op het vliegveld.

De vulkaan de Cotopaxi, die ik als geoloog natuurlijk graag had willen zien, heeft zich de hele week in de wolken verborgen gehouden dus uiteindelijk heb ik maar een anzichtkaart gekocht.