Het is wel weer eens tijd voor een nieuw bericht! Het is druk geweest de afgelopen weken! Maar nu de spelers weer terug naar Nederland zijn, keert de rust weer een beetje terug. De week met de spelers was echtgaaf, maar vooral ook heel erg hectisch. De dagen voorafgaand aan het hele festijn zijn er lange dagengemaakt en woensdag avond 17 februari was het dan eindelijk zo ver: de eerste 15 spelers stondenop het vliegveld; Aron Winter, Winston Bogarde, Louis Laros, Rob Witschge, Regi Blinker, Orlando Trustfull, Bart Latuheru, Pierre van Hooijdonk, Michael Mols, Marcel Peeper en Frans Versteeg. Aangevuld met Edward van Gils, een straatvoetballer die werkelijk kan toveren met de bal, Guido en Edo van playersunited, de organistatie die de groep ex-internationals bij elkaar houd en Gijs Schoenmakers, de fysio. Ruud Gullit en Rene en Willy van de Kerkhof zouden donderdag avond aankomen waarna ook een grote persconferentie plaats vond. Wat een poppenkast!

De spelers hebben de school en de kliniek bezcoht en dat was echt fantastisch, ze nemen alle tijd om met alle kids op de foto en gaan en delen aan de lopende band handtekeningen uit. In alle hectiek dachten veel kinderen dat ik er ook bij hoorde dus ik heb ook handtekenigen uitgedeeld hahaha. Ik kan dan wel niet voetballen maar ik ben wel blond... Voor de lunch waren we uitgenodigd bij de Nederlandse Ambassadeur; een behoorlijk chique boel! Zwembadje in de tuin en verrukkelijk eten!
Vrijdag avond was de wedstrijd in Lima, Nederland - Peru. Helaas viel de opkomst aan de peruaanse zijde nogal tegen, echt super jammer. Maar gelukkig was het nederlandse vak wel goed gevuld en daar zat de stemming er natuurlijk welin! Zaterdag zou er een seminar zijn, maar de IPD die ons hiermee zou helpen had niets meer van zich laten horen enwaren ook niet bereikbaaren dus hebben we de boel afgelast.Achteraf bleek dat ze wel degelijk wat hadden voorbereid.... wat een communicatie! Vervolgens zaterdag avond het benefiet diner. Er waren kinderen uit de kliniek en van de school die optredens gaven. Echt super schattig! Maar tijdens het diner kregen we nog een grote tegenslag voor onze kiezen. De tweede wedstrijd, die plaast zou vinden in Iquitos, zou ook niet doorgaan! De lokale overheid, die de vliegtickets voor de jogens zou regelen heeft ons tot het laatste moment aan het lijntje gehouden, maar uiteindelijk waren er geen tickets. Super jammer want de jongens wilden allemaal graag de jungle in! Lang werd er echter niet getreurd, er kwam nu tijd vrij om te gaan stappen en zondag hebben we het cruisschip de MS Rotterdam van de Holland Amerika Lijn bezocht. De mannen waren de kaptein tegen het lijf gelopen op een terrasje. Wat een onvoorstelbaar groot ding; 1400 passagiers (gemiddelde leeftijd 70 jaar) en 600 man personeel. 3 zwembaden, een theather, bioscoop, fitness maar het leukste was natuurlijk de brug! Stiekem had ik toch wel kapitein willen worden! Maandag middag was er nog een super BBQ in een villa aan het strand waar ik snel nog even wat handtekeningen heb verzameld! En dinsdag hadden de mannen vrij voor het kopen van souvenirs en dinsdag avond was het alweer tijd om ze uit te zwaaien.

Dehele week is als in een achtbaan aan me voorbij gevlogen en hoewel niet alles is gegaan zoals we hadden gepland was het wel ontzettend gaaf! Het is tof om te zien wat die voetballers los maken bij de de kinderen hier! Eneigenlijk zijn het heel gewone jongens (een tikkeltje bij de hand) en het is echt ontzettend gaaf dat ze allemaal een week vrij hebben kunnen maken om ons te helpen.

Nu zijn we bezig met het maken van bedankjes, het afhandelen van de financien en ook de normale bezigheden moeten weer worden opgepakt. Volgende week heeft Orlando eindelijk tijd om met mij op pad te gaan op zoek naar een huisje! Daar heb ik echt zin in. Mijn eigen plekje, doen waar ik zin in heb wanneer ik daar zin in heb. En hopelijk een beetje dichter bij de places to be.

Afgelopen weekend ben ik weer op pad geweest, deze keer met Marielle naar Huaraz, een stadje ten noorden van Lima in de bergen! Vriendinnen van haar waren daar op vakantie, een goede aanleiding voor een welverdiend weekendje rust. Vrijdag avond om 11 uur de bus in en dan zaterdag ochtend om 7 uur wakker worden op 3 kilometer hoogte omringd door de witte toppen van de Coridillera Blanca. Heel erg mooi! Toen pas had ik door hoe verstikkend Lima is, de vochtigheid en alle uitlaatgassen. In de bergen voelt het als een eerste zonnige lente dag, de lucht is fris en droog. Marielle heeft hier in 2004 een half jaar gewoond en weet dus precies wat het leukste hostel is, waar je het best kunt ontbijten en waar ze de lekkerste pizza hebben. 's Middags gaan we vanuit het stadje met een taxi omhoog naar een uitkijk punt boven de stad. Het is een beetje bewolkt maar uit eindelijk krijgen we toch een glimp van de Huascaran te zien, de hoogste top in de tropen. Zondag is een luierdag, Marielle heeft last van haar buik en lekker uislapen vind ik ook geen slecht idee. We hobbelen wat door het stadje, over de markt met toeristische rotzooi, maken foto's met de speciaal voor de toeristen van een zonnebril voorziene lama en hangen op de bank in een cafe waar de nederlandse eigenaar net stroopwafels aan het bakken is! Jummie! Marielle moet maandag ochtend naar Huarmay, een dorpje aan de kust waar ADESA een project heeft voor gehandicapte kinderen. De directeur van de school waar de lokalen in zitten wil ons eruit hebben.... zomaar. Heel bijzonder hoe dat gaat hier, je stuurt gewoon zonder enige waarschuwing vooraf een brief dat je over 10 dagen de sloten gaan veranderen.... Onvoorstelbaar.

Maar ik blijf lekker nog een dagje in Huaraz, samen met de vriendinnen van Marielle neem ik een taxi naar de meren van Llanganuco. In het echt is het nog veel mooier dan op de foto's! Mijn voeten kriebelen enorm om te gaan wandelen en kamperen, maar de andere twee meiden lijken daar geen last van te hebben en als het dan begint te regenen houd ik het ook maar voor gezien. Als Marijn er straks is haal ik dat wel weer in! Terug in Huaraz is het tijd om mijn spullen te pakken, nog even eten, dan de bus weer in en dinsdag ochtend 7 uur sta ik weer in Lima.