Laatste weekjes in Lima

Christa is al weer bijna twee weken terug in Nederland en heeft nu echt haar diploma op zak! In de tussentijd heb ik mijn laatste dag in de kliniek gehad, een spetterende afsluiting met een dansshow van de kids van de dagbesteding. Er werden twee typisch peruaanse dansen opgevoerd, met de daarbij behorende klederdracht.Ze hadden 4 weken lang, 2 keer per week keihard geoefend en hoewel ik er in het begin een hard hoofd in had is het toch nog heel wat geworden!

Gek dat het nu voorbij is, ik heb in totaal 4 maanden in de kliniek gewerkt. Iedere ochtend opgevouwen in een busje met veel te harde techno cumbia. Samen met Flor een kopje thee drinken met de moeders van de kinderen in therapie kletsen, zorgen dat iedereen zijn bijdrage voor de feestje goed spaart, zieke en afwezige kinderen bezoeken, lunchen op de markt, de dagbestedings klasjes, pundinkjes verkopen om te sparen voor de nieuwe cd-speler, pillen tegen parasieten uitdelen en nog veel meer en dan om 6 uur weer terug in hetzelfde te kleine busje met nog steeds dezelfde beat met het volume op 10. De busjes zal ik niet missen nee (in de reisgids worden ze romantisch omschreven als een culturele ervaring). Wat ik wel zal missen is de hartelijkheid en de openheid van de mensen en de kinderen. Ze delen alles met je, zijn altijd geintereseerd in Nederland en als je zeg dat je weggaat: 'maar wanneer kom je dan terug?'.

Het voetbal is ook hier het gesprek van de dag (dat was het voor het WK ook al). Terwijl met 2 weken geleden nog spottend zij dat het wel een Zuid-Amerikaans Kampioenschap leek vielen de Zuid-Amerikaanse landen bij bosjes en bleven uiteindelijk zelfs alleen Europese landen over. Net goed! De wedstrijd tegen Brazilie heb ik gekeken in de kliniek, metiedereen voor Brazilie. Na de eerst goal wilde ik al bijnanaar huis gaan, maar gelukkig kwam het allemaal goed! Ik ben benieuwd naar zondag: de inktvis mag dan wel voorspeld hebben dat Spanje gaat winnen, ze hebben hier een cavia die voor Nederland is!

En dan is het eindelijk tijd om echt de toerist uit te gaan hangen! Afgelopen dinsdag is Marijn aangekomen en we zijn er helemaal klaar voor! Afgelopen dagen hebben we Lima gezien en maandag ochtend vertrekken we met het vliegtuig naar Iquitos is de jungle. Het plan is om vandaaruit in twee weken dwars door het regenwoud, over de Andes en door de woestijn terug te reizen naar Lima. Daarna hebben we dan nog 2 weken om het klassieke rondje naar het zuiden te maken; Arequipa, Titicaca en natuurlijk Machu Pichu.

Jullie ook allemaal een fijne vakantie!

Liefs Katrien

Christa: Op bezoek bij mijn grote zus

Ik leen Katrien's weblog even om te vertellen dat ik ben GESLAAGD! Rond half 11, half 6 nederlandse tijd, stond de lijst met geslaagden op internet. Vlak daarna belden papa en mama en daarna ook nog mijn mentor met de cijfers. Ik was toch nog best zenuwachtig, maar gelukkig is het goedgekomen en met hele goede cijfers! Alles tussen de 7 en de 8, en zelfs een 9.2 op mijn scheikunde examen!

Ik ben hier nu al weer 2 weken, op bezoek bij mijn grote zus. Ik had maandag 31 mei mijn laatste examen en ben woensdagochtend 2 juni vertrokken naar Peru. De vlucht is goed verlopen, ook al had ik een klein beetje vertraging. Op het vliegveld stond Katrien te wachten en we zijn gauw naar haar kamer gegaan. Om een jetlag te voorkomen moest ik zolang mogelijk wakker proberen te blijven en dat heeft inderdaad geholpen.

Wat we hier doen is heel verschillend:

De kliniek
Doordeweeks gaan we naar de kliniek, om 8 uur stappen we in een veel te klein busje waar wij met onze lange benen nauwelijks inpassen. In de kliniek is iedereen erg aardig, maar het is wel lastig dat ik geen spaans kan, veel verder dan ola en buenos tardes kom ik niet. Wat we in de kliniek doen is heel verschillend, op donderdag en vrijdag middag komen de gehandicapte kinderen voor de talleres. Katrien heeft geregeld dat er 4 weken lang een danslerares komt, die 2 peruaanse volksdansjes instudeert met de kinderen, dat scheelt wel want de danslerares is heel erg enthousiast en houdt nu een beetje de orde. De meeste kinderen vinden het erg leuk en het is erg leuk om te zien. Aan het eind van deze 4 weken dansles, gaan de kinderen een voorstelling geven voor hun ouders en ander publiek in peruaanse kleding, dan ben ik helaas alweer in Nederland, maar Katrien gaat het filmen. Verder hebben we het ziekenhuis bezocht, erg armoedig en onhygiënisch. We liepen mee met een mevrouw van een vrijwilligersorganisatie die kleding uit aan het delen was, we hebben dus ook wat patiënten bezocht. Gisteren was de mevrouw van de kassa jarig en was er een babyshower, een soort welkomsfeest voor een nog-niet-geboren-baby van de dokter en zijn vrouw. We hebben met alle medewerkers gegeten en daarna begon de babyshower, het draaide volgens mij voornamelijk om de cadeaus. De toekomstige moeder moest raden wat de cadeaus waren en bij een fout antwoord moest de toekomstige vader een baby na doen of uit de fles drinken. De peruanen vonden het allemaal heel erg grappig maar wij als nuchtere hollanders konden de lol er niet zo van inzien, maar leuk om een keer te hebben meegemaakt.

's Avonds gaan we vaak ook nog ergens heen, zo zijn we in Miraflores en Barranco geweest, en waren we gister van plan om naar het waterpark in het oude centrum te gaan, maar omdat dat wegens onderhoud 1.5 maand dicht is zijn we in de bioscoop beland. Weer eens wat anders.

Pisco, Ica, Nazca

Het eerste weekend hebben we een tripje gemaakt door de zuid-kust. We zijn zaterdagochtend 5 juni vroeg in de bus gestapt en kwamen rond de middag aan in Pisco. Een erg rommelig, vies stadje, maar dat komt voornamelijk door de aardbeving uit 2007. Er is nog weinig opgeknapt en er staan veel ingestorte huizen en er zijn gaten in de wegen. We zijn zaterdagmiddag naar Tambo Colorado geweest, een Inca-ruïne. Mooi onderhouden en omdat we de enige bezoekers van die dag waren kregen we een hele uitgebreidde rondleiding van een aardige gids. De ruïne was nog in een redelijk goede staat dus het was mooi om te zien! Zondag zijn we vroeg opgestaan voor een boottochtje naar las Islas Ballestas, een eiland met pinguïns, zeeleeuwen en ontzettend veel vogels! 's Middags hebben we een tour genomen door het nationaalpark Paracas. We werden met een busje rondgereden door het park en stopten op plekken met fossielen en rotsen langs de kust. Erg mooi en vooral heel erg leeg! Na de tour zijn we met de bus verder gereisd naar Ica, dit stadje zag er al veel beter uit na de aardbeving, er was een stuk meer gerestaureerd. We zijn 's avonds gelijk doorgegaan naar Huacachina, een oase in de woestijn. In alle reisgidsen stond dat dit ‘the place to be' was met een ‘bruisend nachtleven', maar het was hartstikke uitgestorven. We hebben een lekker taartje gegeten om vast te vieren dat mama maandag jarig zou zijn en zijn daarna maar vroeg ons bed ingedoken. Maandag hebben we de dag in Huacachina doorgebracht. Eerst maar eens met mama gebelt die jarig was. De rest van de middag lekker gerelaxed en gewaterfietst over het meer. Om 4 uur stond er een buggy-tour op het programma. Heel hard in een soort jeep over de zandduinen crossen, super eng! Onderweg zijn we gestopt om te gaan sand-boarden, snowboarden maar dan in de woestijn. Was erg leuk maar na de hoge duinen hebben we maar gewoon op onze buik gedaan, dat was al eng genoeg! We hadden een leuke groep bij de tour en zijn 's avonds met zijn allen inclusief de gids naar een Pisco-boerderij geweest, waar we een prive rondleiding kregen en van alles mochten proeven.
Dinsdag zijn we weer vroeg opgestaan om naar Nazca te vertrekken. Aangekomen bij het vliegveld werd ons eerst een vlucht van 100 dollar aangeboden, wat uiteindelijk 65 dollar is geworden. Vermoeiend dat iedereen je steeds probeert op te lichten. We zaten in een 6 persoons vliegtuigje met 2 canadezen en 2 piloten. De Nazca-figuren en lijnen waren indrukwekkend om te zien, maar het vliegtuigje schommelde zo ontzettend dat we blij waren dat de 35-minuten-durende vlucht voorbij was. Eenmaal aan de grond ging de misselijkheid echter niet weg en hebben we nog ruim een uur op het vliegveld zitten bijkomen. Daarna met de bus terug naar Lima gegaan, waar we de volgende de dag weer naar de kliniek gingen.

La Merced
Het tweede weekend zijn we naar de jungle geweest. La Merced is een plaatsje net over de bergen aan de rand van de jungle. Katrien had wat vrienden meegevraagd inclusief een peruaanse jongen die er al eerder was geweest en dus de weg een beetje wist, handig! We zijn vrijdagavond in de nachtbus gestapt en stonden rond 6 uur zaterdagochtend in La merced. Daar hadden we een tour geboekt voor die dag langs alle hoogtepunten van La merced, zodat we zoveel mogelijk konden zien. We zijn langs een super mooie waterval geweest, een rivier, een jungle-stam waar we in traditionele kleding gehesen werden, hebben een boottochtje gemaakt over de rivier en gegeten in een restaurant aan de rivier. Erg leuk en super mooi gebied. Zondag stond er een adventure-tour op het programma. Eerst anderhalf tot 2 uur wandelen langs allerlei fruitbomen en mandarijnen en sinaasappels zo van de boom gegeten en daarna begon het ‘adventure-gedeelte'. Lopen door en langs de rivier en klimmen en abseilen op rotsen en door watervallen, super gaaf! Zondag avond moesten we vroeger dan gepland terug naar Lima, omdat de weg geblokkeerd zou worden in verband met stakingen van mijnwerkers. We vertrokken om half 8 om te zorgen dat we op voor de blokkade voorbij dat punt waren. We waren van plan om maandag ochtend gelijk vanuit de bus door te gaan naar het Nederlandse café om daar om 6 uur Nederland-Denemarken te kijken, maar doordat we eerder weg waren gegaan stonden we om 3 uur al in Lima en zijn we maar naar ons bedje gegaan. Maandag nog maar een dagje thuis gebleven. 's Middags maar naar de wedstrijd Paraguay-Italië gegaan om toch nog een beetje in de WK-sfeer te komen en daarna naar de grote indianenmarkt geweest. Ongelofelijk hoeveel winkeltjes, wist niet waar ik moest kijken. We zijn goed geslaagd en ik heb nu een lekkere lama-wollen-trui.

Cumpleaños!

Heel erg bedankt allemaal voor alle lieve berichtjes, mailtjes, sms'jes en telefoontjes! Het is raar om zo ver van huis jarig te zijn, maar het was een super leuke dag! In de kliniek hebben werd er heerlijke ceviche (rauwe vis in limoen sap) voor me gemaakt, met stip mijn favoriete peruaanse gerecht! En als gevolg van de koninginnedag appeltaart kon ik er niet onderuit deze truck te herhalen, wederom met veel succes. 's Avonds een feestje in een hele mooie, hippe bar met heel veel mensen (ik had gereserveerd voor 8, maar we waren zeker met het dubbele) en zeer geslaagd! Ook hier deed de appeltaart het goed!

Gister was het weer tijd voor een hash, deze keer in de dierentuin. Gelukkig hoefde er niet zo hard gerend te worden want ik had niet erg veel geslapen en de pisco sours van vrijdag zaten ook een beetje in de weg! En vandaag heb ik lekker cadeautjes voor mezelf gekocht op de Indianen markt; het word hier al behoorlijk koud en het koud hebben is natuurlijk onzin in het land van de lama :) Dus lekkere sokken, pantoffeltjes en een extra trui! En allemaal zo lekker zacht!

Twee werelden

Het is alweer een maand geleden sinds mijn laatste verhaal. De tijd gaat zo snel! Ik ben inmiddels al meer dan 4 maanden weg, nog maar drie maanden en dan kom ik alweer terug. Over 2 weken komt Chirsta 3 weken langs om te vieren dat haar examens voorbij zijn! Daarna is het al bijna juli en dan komt Marijn en is het tijd voor vakantie! We zijn al allerlei leuke plannen aan het maken en er is zoveel te zien in Peru dat 5 weken veel te weinig lijkt.

Huisbezoeken

In de kliniek van ADESA heb ik het nog steeds goed naar mijn zin. Mijn spaans gaat iedere dag beter dus het wordt steeds gezelliger. Ik krijg ook steeds meer te zien van de omstandigheden waarin mensen hier leven. Samen met Flor hebben we de afgelopen weken een heleboel huisbezoeken afgelegd. Van kinderen die in het rehabilitatie programma willen instromen moet de thuissitatie worden bekeken. Verder nemen we polshoogte als een kind meer dan 1 keer zonder reden niet is komen opdagen voor zn therapie. Daarnaast krijgen van een nabijgelegen ziekenhuis voedselpakketten die we naar de meest hulpbehoevende families brengen samen met 2 vrijwilligers van het ziekenhuis.

De wijk waarin de kliniek zich bevind, Comas, wordt omgeven door cerros (heuvels), bouwen op de cerros is goedkoop en dus wonen hier de armste gezinnen, over het algemeen geldt hoe hoger op de cerro hoe erbarmelijker de omstandigheden. Dit zijn de mensen die als laatste van uit de provincie naar Lima zijn getrokken en dus nog het minst hebben kunnen opbouwen. Huizen zijn hier echt niet meer dan hutjes van lossen planken, stenen, golfplaten en plastic. Er lopen niet alleen smoezelige katten en honden door de huizen, maar ook delen mee in alles wat op de grond gegooid word. Moeders slapen met hun kind van 10 in een bed. De hutjes bieden maar weinig bescherming tegen het weer, het is langzaam winter aan het worden, koud en vochtig en heel veel kinderen worden ziek. Het is hier bijna een uitzondering als vader en moeder samen wonen en goed met elkaar omgaan.

Het leven is hard hier, zeker voor gezinnen met gehandicapte kideren.

Maar toch houden ze de moed erin! Veel moeders zijn altijd vrolijke en ze helpen elkaar met alles! De afgelopen week zijn we druk geweest met het verkopen van gelatine pudding. Er is op dit moment geen goed muziek instalatie om de activiteiten op te vrolijken en om dit te kunnen aanschaffen moet er geld worden ingezameld. Alle moeders dragen bij zo goed als ze kunnen en we hopen dat het lukt voor eind juni, als er een groot verjaardagsfeest is voor alle kinderen. Het is super leuk om te zien dat sommige moeders echt heel enthousiast zijn en proberen andere moeders aan te moedigen ook mee te doen.

Moederdag

Samen met alle moeders hebben we ook moederdag gevierd. En dat is groot hier! Iedereen in rep in roer. Met een bijrage van tweeenhalve euro per persoon was er voor iedereen ¼ kip met friet en salades, frisdranke en taart. Voor een aantal moeders die hadden aangegeven die niet te kunnen betalen hadden wij wat extra betaald. Maar deze moeders voelden zich blijkbaar te bezwaard en kwamen allemaal niet opdagen, heel jammer. Ook de kip liet behoorlijk op zich wachten. We hadden afgesproken de 30 ¼ kippen om half 3 op te halen, maar toen we om 3 uur binnenkwamen zaten de jongens rustig te lunchen... ze waren het vergeten of zoiets... zucht. De kippen zaten gelukkig wel aan het spit, maar de friet moest nog gekocht worden op de markt en de sla nog gesneden dus ruim een uur later was onze bestelling eindelijk klaar. De lunch zelf was heel gezellig, peruanen en eten dat is altijd een goede combinatie!

Eerder die dag was er ook nog een lunch met al het personeel in de kliniek en alle moederes in het gezelschap kregen een cadeautje.

Talleres

Vorige week zijn we dan eindelijk begonnen met de Talleres (dagbesteding) omdat Marielle en ik het voorlopig zelf moeten doen zijn we begonnen met 4 groepen van 5 kinderen, op donderdag en vrijdag middag. Het thema was natuurlijk moederdag en dus hebben we vaasjes met bloemen geknutseld. Het was best spannend de eerste keer, de meeste kinderen kenden we nog niet dus de groepen waren willkeurig ingedeeld. Sommige kinderen konden het werkje bijna zelfstandig doen terwijl andere nog niet eens een potlood vast konden houden.... we moesten behoorlijk doorwerken om na anderhalf uur iedereen met een vaasje naar huis te kunnen sturen. Met mijn weinige ervaring met kinderen (laat staan gehandicapte kinderen) was het een hele ervaring maar ik heb me er dapper door heen geslagen en volgens mij ging het best goed.

In juni gaat Marielle op vakantie en sta ik er alleen voor, ben druk bezig om te bedenken hoe ik dat ga doen... En als Marielle terug komt zit mijn tijd hier erop, Marielle heeft ook haar verantwoordelijkheden op kantoor en het zal voor haar dus ook niet meevallen alleen. Het is de bedoeling dat er zo snel een pofesionele leidster aangesteld kan worden zodat om de continuiteit te waarborgen en ook om te kunnen uitbreiden. Maar omdat te kunnen betalen moeten er eerst fondsen geworven worden, dus er wordt druk gewerkt aan een projectaanvraag.

Koninginnedag

Ook in Lima is het koninginnedag niet ongemerkt voorbij gaan. Om mijn collega's wat Nederlandse cultuur bij te brengen heb ik de hele week tegen gezegd dat ze oranje kleren aan moesten trekken, zelf had ik op de markt een mooie outfit gescoord maar ik was natuurlijk de enige die op vrijdag ook daadwerkelijk in het oranje was uitgedost. Ik heb een echte hollandse appeltaart gebakken die heel goed in de smaak viel (wanneer ga je hem weer maken?) en 's avonds was er natuurlijk feest. Op het menu stonden mosselen, hutspot, haring, sate, patatje oorlog, broodjes shoarma en bitterballen! Op een groot scherm waren foto's van de koninginnedag in Amsterdam te zien (daar krijg je heimwee van!!) en we hebben tot diep in de nacht Marco Borsato, Guus Meeuwis, Andre Hazes en vele anderen meegeblerd, ook de polonaise kon natuurlijk niet ontbreken. Enkele schaarse peruanen die getuige waren van dit schouwspel moeten zich hebben afgevraagd wat hier in vredesnaam aan de hand was.

De toerist

En tussen al het werken in de kliniek zit ik in de weekenden natuurlijk ook niet stil, er is altijd wat te doen! Ik ben naar een dansshow geweest uitgevoerd door studenten van een universiteit. Traditionele dansen uit alle regios in peru zo bijzonder en de klederdracht is zo mooi en kleurig. Ik hebt een tourtje naar de Cerro San Cristobal ondernomen, een heuvel vlak bij het centrum met uitzicht over Lima. Mooi kun je het niet noemen, Lima is nou eenmaal geen schoonheid, maar uitzichten zijn altijd leuk. Ook ben ik meegeweest met een tour naar Caral. Deze archeologische site ligt ongeveer 3 uur rijden van Lima en er wordt beweerd dat dit de oudste opgraving in heel Amerika is! Het onderzoek is nog maar kort begonnen en veel is er dus nog niet gevonden, maar tot de verbeelding spreekt het zeker.

Vorig weekend ben ik weer naar Huaraz geweest. Deze keer met een wat actiever gezelschap, we hebben echt ontzettend veel gelopen! Ik heb bijna een week spierpijn gehad. Nienke was klaar met haar onderzoek in Cuenca (Ecuador), haar vlucht terug zou vanaf Lima zijn en dus had ze nog een paar weken vakantie in Peru. In Trujillo had ze nog een ander Nederlands meisje ontmoet, Fenna, en met z'n drieen kwamen we zaterdacht ochtend uit de nachtbus rollen.

Zaterdag hebben we een klein wandeltochtje gemaakt naar wat ruines en kwamen we onderweg in een lokaal feestje terecht, echt heel mooi. Vrouwtjes in traditionele kleding die zo dronken zijn dat ze bijna van de berg af rollen en een band waarin iedereen zn eigen melodietje speelt.

Met nog een deens meisje uit het hostel wilden we zondag graag de hike naar Laguna 69 maken, maar omdat alle taxi chauffeurs allemaal thuis bij hun moeder moesten zijn (moederdag) ging ons uitstapje mooi niet door. Er was niemand die hele dag met ons op stap kon (de taxi moet op je wachten als je aan het lopen bent omdat je anders niet meer terug komt). Gelukkig was er nog een andere optie, de tocht naar Laguna Churup, vanaf hier kun je het met openbaar vervoer terug. We hebben ons zover mogelijk met een taxi omhoog laten brengen en moesten vanaf daar nog 3 uur verder omhoog lopen. Super zwaar en vlak voor het einde moesten we zelfs nog een stuk langs een waterval klimmen, super eng, maar we hebben ons er dapper door heen geslagen en we hebben de top gehaald! Echt zoooo mooi! Dat was het afzien meer dan waard J

Zondag nacht met de bus terug naar Lima en maandag ochtend kon ik meteen weer aan het werk. Nienke en Fenna bleven nog een dagje en zijn dinsdag en woensdag ten zuiden van Lima in Pisco geweest. Woensdag avond kwam Nienke terug naar Lima om bij mij te logeren. Donderdag is ze mee geweest naar de kliniek, gezellig! Je gaat zelf ook weer met andere ogen naar alles kijken als er een outsider in de buurt is. 's Avonds hebben we in Miraflores lekker taart gegeten met uitzicht op zee. Donderdag is Nienke zelf Lima gaan verkennen en aan het einde van de dag hebben we afgesproken in het centrum. We zijn naar een dansvoorstelling geweest, Brisas de Titicaca, echt heel bijzonder. We zaten aan tafel bij een hele lieve peruaanse familie en de show was fantastisch. Tussen de show door mocht er ook nog door het publiek gedanst worden en dat werd met heel veel enthousiasme gedaan. Zaterdag hebben we lekker uitgeslapen, koffie gedronken nog meer taart gegeten en toen was het tijd om Nienke naar het vliegveld te brengen. Inmiddels is zij weer lekker terug in Nederland, ik mag nog 3 maanden!

Zondag was ik uitgenodigd voor de verjaardag van een peruaanse meisje dat ik tijdens de trip naar Caral had leren kennen. Er werd een traditionele Pachamanca maaltijd bereid. Pachamanca is quechua voor oven in de grond: er wordt een gat gegraven en daar wordt een groot vuur in gestookt, hierin worden stenen verhit. Als alles heet genoeg is wordt het vuur gedoofd en het hele gat wordt volgestapeld met eten en afgedekt met bananbladeren en aarde. Na een uurtje stoven is het eten gaar en super lekker!

Het is gek om zo in twee werelden te leven. In het weekend leef ik als een toerist tussen de andere toeristen/rijke peruanen. Door de week loop ik rond in een van de armste wijken. De verschillen zijn zo groot en de twee werelden lijken weinige met elkaar te maken te hebben.

Hoogste tijd voor een update! Quito & meer Lima

Het is alweer een hele tijd geleden sinds mijn vorige verhaal. De mailtjes met verzoeken om een nieuw verhaal komen binnenstromen dus bij deze:

Lima

Ik woon ondertussen al ruim een maand in mijn kamertje! Het is een beetje te groot (lees: ik heb geen meubels) maar het bevalt prima. Lekker mijn eigen gang gaan en eten waar ik zin in heb! En terwijl het bij jullie zo langzamerhand al goed lente is (ik hoor verhalen over terrasjes) begint het hier steeds donkerder te worden. De grauwe winter van Lima komt eraan... ik ben benieuwd of het echt zo koud wordt als ze zeggen.

Sinds ik hier woon werk ik in de kliniek van ADESA een kleine medische post, vooral gericht op kinderen. Je hebt hier heel veel van dit soort kleine poliklinieken, als mensen ziek zijn gaan ze eerst naar zo kliniekje in de buurt voor een onderzoek en als dat nodig is worden ze doorgestuurd naar een groter ziekenhuis. Een kliniek is dus vergelijkbaar met onze huisarts. Op de tweede verdieping bevindt zich een rehabilitatie centrum voor gehandicapte kinderen. De behandelingen die hier worden gegeven worden ondersteund door het Liliane Fonds en per familie word vast gesteld wat ze zelf kunnen bijdragen.

Iedere ochtend drink ik op de hoek van mijn straateen glaasje vers geperst sinnasappelsap en dan stap ik in een busje dat me naar de kliniek brengt. Daar loop ik mee met Flor, de maatschappelijk werkster. Zij onderhoudt de contacten met de de families en haar werk bestaat dus voor een groot deel uit kletsen. Dat gaat me helaas nog niet zo heel goed af in het spaans, maar we blijven oefenen!
Omdat ik thuis geen keuken heben lunch hier de belangrijkste maaltijd is, gaan we meestal naar de markt om te eten of we koken in het keukentje van de kliniek. Het favoriete gerecht is natuurlijk rijst met kip of een maisklof me een ei (vraag me niet wie dat verzonnen heeft) dus het word hoog tijd dat ik eens wat hollandse pot voor ze ga maken.

Veder onderneem ik zo af en toe een tripje.Jammer is dat alles best wel ver weg is en het verkeer is verschrikkelijk dus s avonds kom je nergens.Dus dan maar alles in het weekend doen! Ik ben naar een foto tentoonstelling over het lichtend pad (de terreurgroep die actief was van 1980 tot 2000) geweest. Heel indrukwekkend en nog maar zo kort geleden. Naar een pretpark met allemaal fonteinen en lichtshows, ik heb anticucho gegeten (het hart van een koe) en cuy (cavia met nagels en ogen!) en ik ben naar de fruitmarkt geweest. Echt fantastich! Letterlijk bergen met bananen, cocosnoten, mangos, ananassen en dingen die je nog nooit eerder gezien hebt. En alles voor een zeer schappelijk prijsje: een mango en een kilo limoenen kosten allebei omgerekend 25 cent en een advocado 5.

Een ander avontuur was de kakkerlakken spray. Dat klinkt als een goed idee, maar als je sprayt raken de arme beestje nogal in paniek en komen ze allemaal uit hun holletjes gerend.... niet echt een verbetering dus. Toch liever zo nu en dan eentje dan allemaal tegelijk.

Quito: Karolien en Nienke!

Vorige week ben ik bij Karolien op bezoek geweest in Quito, ze blijft daar 10 maanden om haar scriptie schrijven in de bush en stage te lopen (en vooral ook om dicht bij Santi, haar ecuadoriaanse vriend te zijn). Nienke, een andere vriendin, doet haar onderzoek in Cuenca, een stad in het zuiden van Ecuador en ook zij was naar Quito gekomen voor lekker Hollands weekendje: appeltaart, pannenkoeken, boterhammen met kaas, dropjes, hagelslag en paaseitjes! We logeerde bij de familie van Santi dus helemaal zonder rijst en kip is niet gelukt.

Kalien haar buik was helaas nog niet gewend aan het ecuadoriaanse eten dus helaas belande zijn al een paar uur naar mijn aankomst in bed. Het ging de volgende dag niet veel beter en dus moesten Nienke en ik alleen op pad om het historisce centrum van Quito te verkennen. Met Karolien ging het alleen maar slechter toen we terug kwamen en om haar (en ons) nog een koortsige nacht te besparen hebben we er een dokter bij gehaald. Deze moest in trainingspak van het volleybalveld word gevist, maar zorgde er met twee dikke prikken voor dat het meteen een stuk beter ging. Nog een dagje bijkomen en dan is ze er weer bovenop. Deze dag gingen Nienke en ik op pad naar het midden van de wereld, de evenaar! Op de heenweg raakten we even verzeild in een massa voetbalfans, maar uiteindelijk hebben we onze bestemming bereikt: een lekker toeristisch park maar je met je ene voet op het noordelijk- en met andere voet op het zuidelijk halfrond kunt staan, veel leuke winkeltjes, leuke muziek en lekker eten. Bovendien stroomt het water op de evennaar in de gootsteen zonder draaikolk recht naar beneden, kun je ei op een spijker leggen en is het verdomd moeilijk om over een rechte lijn te lopen en je evenwicht te bewaren. Fantastisch dus!

Maandag was Karolien gelukkig weer op de been en met zijn drieen zijn we naar het Guayasamin (wie kent hem niet) museum geweest. Zijn werk lijkt een beetje op Picasso. En daarna zijn we lekker uit eten geweest.

Dinsdag was het voor Nienke tijd om terug te gaan naar Cuenca en Karolien, Santi en ik gingen op weg naar de jungle, waar de ouders van Santi een hotelletje hebben. We kregen 's ochtends nog bericht van het thuisfront over noodweer en overstromingen, maar geen idee dat dat precies ging over het stadje waar wij heen gingen. Doden, gewonden, weggespoelde huizen, beschadigde bruggen en een enorme lanslide die de weg waar wij overheen wilde blokkeerde: misschien kunnen we beter terug gaan? Maar na een paar uur kaarten in de berm kwam iemand op het geniale idee van bus te ruilen met mensen aan de andere kant van de landslide en dus zijn we er uiteindelijk overheen geklauterd en zo kwamen we toch nog redelijk op tijd op de plek van bestemming.

De volgende dag stond een boottochtje op het programmm. Ik heb nog gevraagd is die rivier niet gevaarlijk na al die regenval? Maar er was niets aan de hand en het ging ook behoorlijk lang goed. We hebben een museum en een animal rescue centrum bezocht, maar de terugweg liep uit op een slecht nachtmerrie. Door de overstromingen was er een electriciteitsmast omgevallen, waardoor de kabels niet boven de rivier hingen maar in het water lagen. De stuurman dacht er wel overheen te kunnen varen door een flinke dot gas te geven en dan snel de motor omhoog te trekken zodat we eroverheen zouden glijden, maar de motor bleeft toch hangen en toen ging het allemaal heel snel. Door de sterke stroming werden we binnen een paar seconde (nog net genoeg tijd voor mij om nuchter mede te delen dat we om zouden gaan) tegen de kabels aangeduwd waardoor de boot over de kop werd gesmeten. Gelukkig kwam iedereen snel weer boven drijven (daar zijn die zwemvesten dus voor) en gelukkig gebeurde dit alles in de buurt van een haventje zodat we snel konden woren opgevist, maar het was echt doodeng! Karolien heeft 2 donkerblauwe nagels en een mega blauwe plek op haar rug, de stuurman heeft zn pols gebroken, de gids was zijn nagel meteen al kwijt en ik heb een zere nek en een hele grote blauwe plek op mijn arm.... dat had allemaal veel erger gekunt. Gelukkig had ik mijn foto toestel in het hotel gelaten omdat het regende. Ben alleen mijn binkini, mijn VaarTuig handdoek (snif!), mijn zonnebrand en muggenspray verloren. Maar voor ons dus even geen kano tocht meer! We hebben de volgende dag lekker (maar met heel veel spierpijn) in een hangmat gelegen. De laatste dag van ons jungle avontuur ben ik met Karolien mee geweest naar het dorpje waar ze haar onderzoek gaat doen. 30 families in de middle of nowhere, een heleboel bos en nieuwsgierige maar verlegen mensen.

Vrijdag avond waren we weer terug in Quito. Zaterdag zijn we naa Otovalo geweest, een stadje met een hele grote idianenmarkt, natuurlijk veel te veel gekocht en 's avonds zijn we lekker wezen dansen. Zondag mochten we mee met het wekelijkse familieuitje: deze keer het watermuseum en de pizzahut en daarna werd ik door de hele familie uitgezwaaid op het vliegveld.

De vulkaan de Cotopaxi, die ik als geoloog natuurlijk graag had willen zien, heeft zich de hele week in de wolken verborgen gehouden dus uiteindelijk heb ik maar een anzichtkaart gekocht.

Een huisje!

Even een kort berichtje om te vertellen dat ik een eigen plekje heb! Gisteren ben ik verhuisd! Dat was nog een heel avontuur, Orlando zou wel even een bestel busje huren, nou daar had ik me natuurlijk iets teveel van voorgesteld. Het ding rammeld net niet uitelkaar, kon alleen maar inde tweede versnelling en sloeg dus bij iedere verkeersopstopping of stoplicht af. Hilarisch! Het heeft dus even geduurd maar uiteindelijk zijn we er gekomen. Wel super goedkoop trouwens, 10 euro voor de hele middag en dan krijg je er ook nog een chauffeur bij die ook nog helpt met sjouwen.Mijn huisje ligt inde wijk Los Olivos, in het noorden van Lima. Vanaf hier in het als het goed is ongeveer een half uur naar de kliniek, dat ga ik maandag uit proberen. Het is in een rustige straat, maar wel vlak bij een groot winkel centrum. Ik ben dus van alle gemakken voorzien, verse sinasappelsap, 10 internet cafes en een luxe supermarkt om de hoek. Maar dit is wel veel meer Peru, ik ben hier echt het enige blonde meisje en ik steek met kop en schouder boven iedereen uit. Verder heb ik al 2 kakkerlakken (hele kleintjes gelukkig) vermoord en mijn eerste koude douche genoten, wat een held ben ik toch!

Voetbal hectiek en bijkomen in de bergen

Het is wel weer eens tijd voor een nieuw bericht! Het is druk geweest de afgelopen weken! Maar nu de spelers weer terug naar Nederland zijn, keert de rust weer een beetje terug. De week met de spelers was echtgaaf, maar vooral ook heel erg hectisch. De dagen voorafgaand aan het hele festijn zijn er lange dagengemaakt en woensdag avond 17 februari was het dan eindelijk zo ver: de eerste 15 spelers stondenop het vliegveld; Aron Winter, Winston Bogarde, Louis Laros, Rob Witschge, Regi Blinker, Orlando Trustfull, Bart Latuheru, Pierre van Hooijdonk, Michael Mols, Marcel Peeper en Frans Versteeg. Aangevuld met Edward van Gils, een straatvoetballer die werkelijk kan toveren met de bal, Guido en Edo van playersunited, de organistatie die de groep ex-internationals bij elkaar houd en Gijs Schoenmakers, de fysio. Ruud Gullit en Rene en Willy van de Kerkhof zouden donderdag avond aankomen waarna ook een grote persconferentie plaats vond. Wat een poppenkast!

De spelers hebben de school en de kliniek bezcoht en dat was echt fantastisch, ze nemen alle tijd om met alle kids op de foto en gaan en delen aan de lopende band handtekeningen uit. In alle hectiek dachten veel kinderen dat ik er ook bij hoorde dus ik heb ook handtekenigen uitgedeeld hahaha. Ik kan dan wel niet voetballen maar ik ben wel blond... Voor de lunch waren we uitgenodigd bij de Nederlandse Ambassadeur; een behoorlijk chique boel! Zwembadje in de tuin en verrukkelijk eten!
Vrijdag avond was de wedstrijd in Lima, Nederland - Peru. Helaas viel de opkomst aan de peruaanse zijde nogal tegen, echt super jammer. Maar gelukkig was het nederlandse vak wel goed gevuld en daar zat de stemming er natuurlijk welin! Zaterdag zou er een seminar zijn, maar de IPD die ons hiermee zou helpen had niets meer van zich laten horen enwaren ook niet bereikbaaren dus hebben we de boel afgelast.Achteraf bleek dat ze wel degelijk wat hadden voorbereid.... wat een communicatie! Vervolgens zaterdag avond het benefiet diner. Er waren kinderen uit de kliniek en van de school die optredens gaven. Echt super schattig! Maar tijdens het diner kregen we nog een grote tegenslag voor onze kiezen. De tweede wedstrijd, die plaast zou vinden in Iquitos, zou ook niet doorgaan! De lokale overheid, die de vliegtickets voor de jogens zou regelen heeft ons tot het laatste moment aan het lijntje gehouden, maar uiteindelijk waren er geen tickets. Super jammer want de jongens wilden allemaal graag de jungle in! Lang werd er echter niet getreurd, er kwam nu tijd vrij om te gaan stappen en zondag hebben we het cruisschip de MS Rotterdam van de Holland Amerika Lijn bezocht. De mannen waren de kaptein tegen het lijf gelopen op een terrasje. Wat een onvoorstelbaar groot ding; 1400 passagiers (gemiddelde leeftijd 70 jaar) en 600 man personeel. 3 zwembaden, een theather, bioscoop, fitness maar het leukste was natuurlijk de brug! Stiekem had ik toch wel kapitein willen worden! Maandag middag was er nog een super BBQ in een villa aan het strand waar ik snel nog even wat handtekeningen heb verzameld! En dinsdag hadden de mannen vrij voor het kopen van souvenirs en dinsdag avond was het alweer tijd om ze uit te zwaaien.

Dehele week is als in een achtbaan aan me voorbij gevlogen en hoewel niet alles is gegaan zoals we hadden gepland was het wel ontzettend gaaf! Het is tof om te zien wat die voetballers los maken bij de de kinderen hier! Eneigenlijk zijn het heel gewone jongens (een tikkeltje bij de hand) en het is echt ontzettend gaaf dat ze allemaal een week vrij hebben kunnen maken om ons te helpen.

Nu zijn we bezig met het maken van bedankjes, het afhandelen van de financien en ook de normale bezigheden moeten weer worden opgepakt. Volgende week heeft Orlando eindelijk tijd om met mij op pad te gaan op zoek naar een huisje! Daar heb ik echt zin in. Mijn eigen plekje, doen waar ik zin in heb wanneer ik daar zin in heb. En hopelijk een beetje dichter bij de places to be.

Afgelopen weekend ben ik weer op pad geweest, deze keer met Marielle naar Huaraz, een stadje ten noorden van Lima in de bergen! Vriendinnen van haar waren daar op vakantie, een goede aanleiding voor een welverdiend weekendje rust. Vrijdag avond om 11 uur de bus in en dan zaterdag ochtend om 7 uur wakker worden op 3 kilometer hoogte omringd door de witte toppen van de Coridillera Blanca. Heel erg mooi! Toen pas had ik door hoe verstikkend Lima is, de vochtigheid en alle uitlaatgassen. In de bergen voelt het als een eerste zonnige lente dag, de lucht is fris en droog. Marielle heeft hier in 2004 een half jaar gewoond en weet dus precies wat het leukste hostel is, waar je het best kunt ontbijten en waar ze de lekkerste pizza hebben. 's Middags gaan we vanuit het stadje met een taxi omhoog naar een uitkijk punt boven de stad. Het is een beetje bewolkt maar uit eindelijk krijgen we toch een glimp van de Huascaran te zien, de hoogste top in de tropen. Zondag is een luierdag, Marielle heeft last van haar buik en lekker uislapen vind ik ook geen slecht idee. We hobbelen wat door het stadje, over de markt met toeristische rotzooi, maken foto's met de speciaal voor de toeristen van een zonnebril voorziene lama en hangen op de bank in een cafe waar de nederlandse eigenaar net stroopwafels aan het bakken is! Jummie! Marielle moet maandag ochtend naar Huarmay, een dorpje aan de kust waar ADESA een project heeft voor gehandicapte kinderen. De directeur van de school waar de lokalen in zitten wil ons eruit hebben.... zomaar. Heel bijzonder hoe dat gaat hier, je stuurt gewoon zonder enige waarschuwing vooraf een brief dat je over 10 dagen de sloten gaan veranderen.... Onvoorstelbaar.

Maar ik blijf lekker nog een dagje in Huaraz, samen met de vriendinnen van Marielle neem ik een taxi naar de meren van Llanganuco. In het echt is het nog veel mooier dan op de foto's! Mijn voeten kriebelen enorm om te gaan wandelen en kamperen, maar de andere twee meiden lijken daar geen last van te hebben en als het dan begint te regenen houd ik het ook maar voor gezien. Als Marijn er straks is haal ik dat wel weer in! Terug in Huaraz is het tijd om mijn spullen te pakken, nog even eten, dan de bus weer in en dinsdag ochtend 7 uur sta ik weer in Lima.

Weer 2 weken voorbij

Lieve allemaal,

Alweer 2 weken, de tijd vliegt! Ik heb weer een heleboel beleefd, dus tijd voor een nieuw berichtje. Super leuk dat er eindelijk geschaatst kan worden bij jullie maar wel heel jammer dat ik nu de Blokzijler Merentocht heb gemist! Ik zag Blokzijl zelfs in het nos journaal.

De Projecten

Vorige week ben ik eindelijk naar de kliniek en de school geweest. Philps gaat ons sponsoren door het licht in zowel de kliniek als de school te vervangen en daarom ging Orlando (de chauffer van ADESA) metwat philips mensenop pad om een kijkje te nemen. Er was nog een plekje over in de auto dus ik kon mee! In de kliniek werd ik opgevangen door Flor, de maatschappelijk werkster die ook de vrijwilligers begeleid. Een echt peruaanse; klein mollig en heel veel make-up. Een gezellig babbel en ik werd meteen al uitgemaakt voor giraffe. Ik kreeg een korte rondleiding door de kliniek en kon even een paar minuten mee kijken hoe de ‘ninos especiales' zoals de gehandicapte kinderen genoemd worden, hun therapie krijgen. De mensen van philips waren snel klaar en dus moesten we weer de auto in, op naar de school in Los Rosales, nog ongeveer een half uur rijden. Het is hier nu zomer vakantie tot 1 maart dus daar was het nogal uitgestorven. Er zijn twee gebouwen, een voor de kleuter- en basisschool en een voor de middelbareschool en het CETPRO. Het CETPRO is een instituut voor volwassenen praktijk onderwijs. Hier is een naaiatellier een computerzaal en een schoonheids- en kapsalon. Deze lessen gaan wel gewoon door in de vakantie dus dat was leuk om te zien.
Op de weg naar huis hadden we een klein ongeluk. Voor ons reed een grote vrachtwagen dus we konden niet zien wat er voor ons gebeurde, deze vrachtwagenweek plotseling naar links en daarachter stond een stilstaande auto. We hadden niet meer genoeg tijd om te remmen en botstte er best hard tegen aan. Even schrikken maar gelukkig had niemand zich bezeerd. De auto had wel een flink klap gehad en staat nu nog steeds bij de garage.

Trujillo

Vorig weekend ben ik met Yasmin, Jair, Fernando en Geraldine naar Trujillo geweest. Een stad aan de noordkust van peru. Yasmin en Jair kende ik van de Hash en Fernando en Geraldine zijn collega's van Jair. Yasmin is een meisje uit duitsland dat hier werkt voor een microfinancierings instantie. We vertrokken vrijdag avond om 10 uur en na een nachtje in de bus stonden we zaterdag morgen omhalf 8 op de plaza de armas van Trujillo. In de regen... dat hadden we niet van te voren bedacht. Het regent hier toch nooit?Maar natuurlijk net als ik er ben valt er de meeste regen sinds 30 jaar. Echt regen kun je het niet noemen, de lucht is vooral heel vochtig, er vallen wel druppels maar die verdampen ook weer, maar als dat een paar dagen aanhoud word het wel een onvoorstelbare modder bende. Trujilo is de 3^e stad van peru maar is echt een stuk kleiner dan Lima. De stad is omgeven door ruines uit de Moche en Chima cultuur. Dat de tempels uit deze culturen nog steeds te bewonderen zijn hebben we te danken aan het droge klimaat. De adobe piramides kunnen absoluut niet tegen water wat beteknde dat de bekendste en grootste tempel gesloten was vanwege de regen. Gelukkig waren er genoeg andere wel open. Zaterdag ochtend zijn we naar Huaca de la Luna geweest, de tempel van de maan. De Mochas bouwden tempels met verschillend lagen. Iedere volgende laag iets groter en met betere technieken. De bovenste lagen dekken de onderste af en op deze manier zijn de afgedekte lagen ontzettende goed bewaard gebleven. De kleuren van de gemetrische wandversiering zijn nog bijna even vel als 2000 jaar geleden.

In de middag brachtten we een bezoek aan Huanchaco, vooral bekend om de rieten visserbootjes waarmee locals mee over de golven surfen om te vissenen tegenwoordig overspoeld door toeristen die komen voor diezelfde golven, een en al surfdudes. 's Avond zijn we zoals echte toeristen betaamt pizza gaan eten, eindelijk iets zonder rijst en kip! De meeste barren zijn niet meer van een grote binnenplaats, daar is dus niet veel aan in de regen.

De volgende ochtend vroeg op, want er is nog een hoop te zien vandaag. Chan Chan blijkt nog steeds dicht (het regent ook nog steeds) dus reizen we af naar Brujo. Eerste een anderhalf uur in de bus naar een klein dorpje, vervolgens een half uur in een klein busje over overharde wegen naar een nog veel kleiner dorpje en vanaf daar met de mototaxi. Deze blijkt niet zo geschikt te zijn voor de modderige wegen, we komen een paar keer goed vast te zitten, maar uiteindelijk bereiken we onze bestemming. Deze opgraving is pas een jaar open voor publiek en beschikt over een hypermodern museum. Op een ander groepje na zijn wij de enige bezoekers en we krijgen een uitgebreide rondleiding. In deze tempel is het graf van de senora de Cao gevonden, haar lichaam is extreem goed bewaard gebleven. Haar lichaam ligt in het museum. Haar huid, helemaal vol met tatoeages, is nog zo goed als gaaf. Heel indrukwekkend!
In dit gebied wordt veel suikerriet geteelt en dat zorgt voor een fantastisch groen uitzicht. Terug in het hele kleine dorpje gaan we eten bij een klein restaurantje, keus is er niet; eten wat de pot schaft. Ik ben een beetje bangig voor het eten omdat mijn maag zo af en toe vervaarlijk rommelt en krampt en ik echt niet weer ziek wil worden. Maar ik heb wel honger dus ik waag me er toch aan en gelukkig gaat het goed. Weer terug in Trujillo maken we nog een wandelingetje door het koloniale centrum eten lekkere taartjes en om 10 uur moeten we weer de bus in. Om 7 uur maandag ochtend zijn we terug in Lima, even snel naar huis om te douchen en om9 uur zit ik fris en fruitig op kantoor.

Voetballen

Op het ADESA kantoor is het momenteel top drukte. Woensdag avond komen de voetballers en er moet nog heel veel worden gedaan, en dat valt allemaal niet mee hier. Diepte punt deze week was een fout bij de bank waardoor onze rekening ineens aan het rode kruis bleek vergeven! Dat kan echt alleen maar hier, het rode kruis wil graag dat rekening nummer, mensen bij de bank vinden het rode kruis belangrijker en hup daar ga je. Als een malle alle sponsoren/donateurs en andere betrokkenen ingelicht om te voorkomen dat ons geld bij het rode kruis terecht komt. Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen maar dat heeft wel weer een dag van de toch al beperkte tijd gekost. Verder is het gewoon lastig om afspraken te maken met mensen hier. Als je ze wat vraagt zeggen ze heel enthousiast ja, jij gaat er dan dus vanuit dat ze aan de slag gaan, maar nee hoor als je er een dag later nog een keer om vraagt is er nog niets geberu, 'ja dat wilde ik net gaan doen'....

Hash

Afgelopen weekend was het tijd voor mijn tweede hash en een heel bijzondere dit keer: de jaarlijkse 'red dress run'. Zoals de naam al doet vermoeden, rennen in een rode jurk, zowel mannen als vrouwen. Het is al een beetje raar om met zo'n grote groep bloed fanatiek door een dorpje te rennen, in een rode jurk word het allemaal nog veel erger. De lokale bevolking weet niet wat ze overkomt: Waarom rennen jullie? En waarom in een jurk?

Huisje

Ondertusen logeer ik nog steeds bij Ada en Gert. Orlando, de chauffeur van ADESA die me gaat helpen met een eigen huisje zoeken heeft door de voetbal hectiek geen tijd om een dag met me op pad te gaan om te zoeken. Ik moet dus nog even wachten tot de voetballers weer weg zijn. Het is lastig om te bedenken waar ik wil wonen. De leukste wijk is miraflores, waar ik ook mijn spaanslessen had, maar dat is erg ver weg van Comas waar de kliniek is. Hetzelfde geld voor het appartement dat ADESA heeft boven het kantoor. Een goede en veilige buurt maar veel te ver reizen en met die busjes duurt alles ongeveer 2 keer zo lang als met een gewone auto. Buurten dicht bij de kliniek zijn minder veilig en in de meeste kun je eigenlijk niet in het donker over straat. Aangezien het hier altijd rond 7 uur donker is maakt dat je dag wel erg kort en je avonden erg lang! Dat wordt dus nog een hele zoektocht!

Dit waren de afgelopen 2 weken in een notendop. Er gebeurd nog veel meer en ik denk 100 keer per dag dit moet ik opschrijven, maar het meest wordt wel weer verdrongen door iets anders. Ik vind het super leuk om jullie reacties te lezen en mailtje te ontvangen, bedankt daarvoor! Geniet van het schaatsen allemaal, ook een beetje voor mij en doe voorzichtig!

Liefs Katrien